“پرواز را به خاطر بسپار، مجید کاظمی مردنی است”

مجید معتمدی _

فروغ الزمان فرخزاد (و چه اسم زیبایی، نور زمان) در بهمن ماه ۱۳۴۵ در اوج جوانی در ۳۲ سالگی بر اثر سانحه ی رانندگی درگذشت و گلستان فرهنگ و ادب ایران بهترین زاده ی خود را از دست داد…

از او مجموعه شعرهایی به یادگار مانده که نه تنها فخرِ فرهنگ و ادب فارسی است، بلکه زوایای مختلفی از روح بزرگ او را به عنوان یک:

الف: روانشناس

ب: جامعه شناس

ج: و ادیب

که مکتب نرفته، علامه شد و از نورِ بالا؛ به تشعشع رسید را به نمایش می گذارد…

فروغ الزمان، اندکی پیش از مرگش شعر “پرنده مردنی ست” را سرود که به مفهومِ گذرا و میرا بودنِ زندگیِ مادی در این جهان و مِیل به جاودانگی و جاودانه شدنِ انسان های راستین و دُرُستین در ایران زمین؛ اشاره دارد.

وی در این شعر می گوید:”

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ست”.

امیر سرتیپ دوم خلبان شهید “مجید کاظمی” /
طبق اعلام امروز ارتش، شهادت یکی از خلبانان دلیر سوخو ۲۴ نیروی هوایی ارتش، احراز شد و پیکر فرزندِ ایران، به وطن بازگشت /
مجید کاظمی، خلبان یکی از جنگنده‌های سوخو ۲۴ ایرانی بود که در جریان حمله متقابل و مستقیم به پایگاه العدید ارتش متجاوز تروریستی آمریکا در کشور قطر (در ۱۱ اسفند سال گذشته) خسارات سنگینی به آن وارد کرد

آنجا که شاعر بر “به خاطر سپردنِ پرواز به دلیلِ میراییِ پرنده” اشاره و تاکید می کند؛ بسیار زیبا و دلنشین است و تاکیدی ست بر میلِ به جاودانگی و اصالتِ ارزش های انسانی و اخلاقی در زندگیِ کوتاهِ مادی نسبت به معیارهای حقیرِ دنیوی همچون ثروت اندوزی و شهوت و قدرت پرستی…

نگارنده، هر بار که خبرِ شهادتِ فرزندی از فرزندانِ این سرزمین می رسد ناخودآگاه یادِ این شعر از فروغ می افتم که “پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مردنی ست…” و می اندیشم که باز هم پَرَنده ای، در اوج رفت اما پرواز و دفاع از دین و مُلک و ایران زمین ادامه دارد…

و چه سعادتی ست در پَرواز مُردن و به خیلِ شهیدانِ وطن پیوستن…

فروغ الزمان فرخ زاد