روز عروسی غارتگران بیت المال و ستمگران “فرا رسید” / بی کسان و فقیران و بی چارگان، بدبخت شدند / علی ع “رها” شد / فراق خانم فاطمه س به پایان رسید

مجید معتمدی _ روزنامه نگار و تحلیلگر

به گزارش پایگاه خبری “اقتصاد سالم”، علی ع در دوران کوتاه ۵ ساله ی “حکومت” ش:

الف:واردِ هیچ جنگ ی نشد؛

ب:مگر به اجبار و اکراه

ج: و برای مبارزه و مقابله با اشراف، ظالمان، منافقان و منحرفان

د: و گرفتنِ حق یتیمان و فقیران و بیچارگان….

با ضربتِ نمازِ شب خوانی از تندروهای مذهبی (خوارج)؛ بیچارگان و دردمندان و درماندگانِ زمین، بدبخت شده و حکومت عادله ی (عدلِ مطلق) امیرالمومنین علی ع در نیمه راه به پایان رسید…

پس از قتلِ عثمان خلیفه ی سوم، وقتی که مردم همچون رَمه گانِ رَمیده از ظلم و ستمِ خلفای ۳ گانه؛ به دامانِ علی آویخته و خلافت و برقراری عدل را از او خواستار شدند؛ علی ع اگرچه “دنیا و حکومتش از آبِ بینیِ بُزی برایش پست تَر” بود اما؛

برای برقراریِ “عدالت، برابری و آزادی”؛ زیرِ این بارِ سنگین رفت و رهبریِ جامعه ی اسلامی را پذیرفت و البته در همان روزِ بیعتِ مردم با وی و در میانِ انبوهِ جمعیت به دزدانِ بیت المال و اشراف هشدار داد:

“اموالِ مردم را از شما بازمی ستانم حتی اگر آنرا کابینِ (مهریه ی) زنان تان کرده باشید”

و از همان لحظه مُبارزه ی شبانه روزیِ علی ع با دزدانِ بیت المال، سران عرب و سران فاسد اسلام، آغاز شد…

تاریخ روایت کرده که:

الف: علی ع از روزِ اولِ خلافت و ولایت، دستِ اشراف و سرانِ خائنِ اسلام را از بیت المال کوتاه کرد

ب: اموالِ خزانه را بینِ همه مردم، به تساوی تقسیم کرد

ج: بدون توجه به نژاد، قبیله، سابقه و جایگاهِ افراد در اسلام و دورانِ پیامبر؛ افراد شایسته را به پست و مناصب حکومتی منصوب کرد

این شیوه حکومتی علی ع در قطع دستِ سران عرب و سران فاسد اسلام از بیت المال و مبارزه با ظلم و ستم و بی عدالتی و اصرار بر این سیره و روش در حکومت:

الف: قدرتمندان ظالم (با محوریت معاویه، والیِ شامات / استاندار سوریه فعلی)

ب: سران فاسد اسلامی و برخی صحابی پیامبر (منافقان مذهبی)

ج: و تندروهای مذهبی (خوارج / خارج شدگان از دین)

را به جنگ با حکومتِ نوپای امیرالمومنین، واداشت به گونه ای که در مدت ۵ ساله ی حکومت علی ع؛ ۳ جنگ به ایشان تحمیل شد:

۱_ جنگِ جمل / عایشه: در این جنگ عایشه (همسر پیامبر که برخی از مذاهب او را ام المومنین می خوانند درحالیکه حضرت خدیجه س، نخستین همسرِ پیامبر و مادرِ نورالانوار الهی خانم فاطمه س، ام المومنین است) سوار بر شتری، جلودارِ سپاهِ ظلم شد و به همراهِ سرانِ فاسد و خائن و منافقِ اسلام همچون طلحه و زبیر که جیره و مواجب شان از بیت المال قطع شده بود، حکومتِ عدلِ مطلقِ علی که سران و اشرافِ فاسدِ اسلام را به حاشیه رانده بود، به چالش کشیدند.

۲_ جنگِ صفین / معاویه: علی ع به محض قبولِ حکومت و ولایتِ جامعه، نامه ی عزلِ معاویه از ولایت شامات را نوشت و برای او ارسال کرد…
مشاوران به امیرالمومنین توصیه کردند اندکی درنگ بفرمایید تا پایه های حکومتتان قوی و قدرتتان بیشتر شود، آنگاه معاویه را عزل کنید؛ اما علی ع فرمود:” از لحظه ای که من خلافت و رهبری جامعه را پذیرفتم، هر ظلمی که معاویه و سربازانش می کنند من هم در آن شریکم”.
امیرمومنان به دلیل سرکشیِ معاویه از دستورِ برکناری و برای آزادیِ مردم از بیداد و ستمِ معاویه مجبور به جنگ صفین شد.

۳_ جنگِ نهروان / خوارج: عدالت علی ع درحدی بود که مذهبی های تندرو که از دینِ پیامبر، فقط پوسته اش رو درک کرده و از فهم ذاتِ اسلام عاجز بودند؛ علی را به انحراف از دین! متهم کرده و بر حکمت و عدالتِ علی (قرآنِ ناطق) شوریدند، تعدادی از سپاهیان و مردم را کشتند و جنگ نهروان را راه انداختند و در آخر یکی از آنها (ابن ملجم) امیرالمومنین را به شهادت رساند و به تنها حکومتِ عدلِ جهان در تاریخِ بشریت، پایان داد…

روزی که علی ع “رها” شد و به آرامش رسید…

در ۱۹ رمضان اِبن مُلجم (از اعضای خوارج و نمازِ شب خوانی گریخته از جنگ نهروان) در محراب نماز و وقتی علی ع در سجده بود، با ضربه ی شمشیر فرقِ سرِ مظهرِ عدل بر روی زمین، را شِکافت…

امیرالمومنین در همان حال جمله ای فرمود که اوجِ “درد، رنج و فرسودگیِ” ایشان را از ۵ سال رهبریِ جامعه ی اسلامی و تلاش برای برقراریِ عدالت و گرفتنِ حقِّ یتیمان و بیوه زنان و بیچارگان از اشراف و ستمگران نشان می دهد:

“فُزتُ و رَبِ الکَعبَه”

/ سوگند به خدای کعبه که رستگار (از درد و رنج رها) شدم /

دُردانه فرزندِ خانم فاطمه بنت اسد س (حاکمِ بزرگترین حکومت جهان) آن زمان که فرقِ سرش می شکافد و خونِ مبارک ش فضای اطراف را مُتبرک و رنگین می کند؛ از مرگ، رهایی و رستگاریِ قریب الوقوع اش می گوید و

“خوشحال و پای کوبان و شادمان” می شود…

“حاکم و رهبر” جامعه از شهادتِ قریب الوقوعش و برداشتهِ شدنِ بارِ سهمگینِ هدایتِ جامعه و مبارزه ی بی پایان با:

الف: ظالمان (با سرکردگیِ معاویه در استانداری سوریه)

ب: منافقان (بسیاری از سران اسلام و صحابی بزرگ پیامبر)

ج: و منحرفان و تندروهای مذهبی (خوارج و خارج شدگان از اسلام)؛

شادمان است و همین نشان می دهد که ۲۱ رمضان، روزِ مبارک ی برای “علی” ع است، که از یک سو از این وظیفه و بارِ سنگین رها شده و از سوی دیگر پس از سالها جدایی و فراق، به دیدارِ خانم فاطمه س همسر بی وصف و بی مانند و مثالش می رسد…

در این سویِ صحنه اما؛

۲۱ رمضان، تَلخ ترین و نَحس ترین روزِ تاریخ برای فرزندانِ “آدم و حوا” در طولِ تاریخ بشری است؛ روزی که بشریت از ازل تا ابد، علی ع و تنها حکومتِ “عدل، برابری و آزادی” در طولِ تاریخ را از دست می دهد…

بنابراین تبریک ما به محضرِ مولا و مُراد و آقا و مقتدای مان آقا امیرالمومنین علی ع

و تسلیت و درد و رنج ما نثارِ تمامِ عدالت طلبان و آزادی خواهان و به ویژه بیچارگان و دردمندان و فقرا و ضعفا در طولِ تاریخ که “علی” ع را و حکومتش را، از دست دادند…

امروز بیچارگان و دردمندان و ضعفا و فقرا؛ “صاحب” عزا هستند و ثروتمندان و قدرتمندان و زورمندان و منافقان و منحرفان؛ از نبودنِ علی نعره های مَستانه می زنند و رخت عروسی بر تن کرده اند…

علی ع در ۲۱ رمضان، پس از ۳۰ سال رنج و درد به آرامش رسید

۲۵ سال سکوت و خانه نشینی پس از فوت رسول خدا و دیدنِ فجایعی همچون:

الف: انحرافِ دینِ مهر و عدلِ الهی توسط خلفای سه گانه

ب: شکل گیریِ دوباره ی طبقه ی اشراف و سَران و زورمندان و ثروتمندان

ج: تبعیض، نابرابری و ظلم و ستم به توده ی مردم

د: و شهادتِ نورالانوار الهی خانم فاطمه س توسطِ منحرفان مذهبی و سرانِ اسلام

و تحمل این درد و رنج، چه ها که با روح و جسم امیرالمومنین علی ع نکرد…

۵ سال حکومتِ سرشار از فشارِ هر روزه و طاقت فرسای جنگ و مقابله با توطئه های ظالمان و منافقان و خوارج و رسیدگیِ شبانه به وضعیتِ نیازمندان و فقرا و دردمندان و تلاشِ ۲۴ ساعته برای برقراری عدالت و برابری و آزادی:

علی ع را فرسود و در نبودِ فاطمه س؛

او جز شبانگاهان و چاه های کوفه

هم درد و هم صحبتی نداشت

تا آنکه ضربِ شمشیرِ ابن ملجم

علی را رها

و ابن ملجم را، منفورترین شخص در تاریخ کرد…

“علی” ع، خوش وقت و خوش بخت شد

و به سفری زیبا، دلنشین و خودخواسته رفت

و ما بیچارگان و درماندگان در زمین؛

بی کس و کار شدیم

و در برابر تمام زورگویان و ستمگران و غارتگران در طولِ تاریخِ بشریت، “تنها” ماندیم…