این مرد به غلط … نیفتاد

به گزارش پایگاه خبری “اقتصاد سالم”، دکتر حسین فاطمی _ روزنامه نگار وطن پرست و آزادی خواه ایرانی _ ۱۹ آبان ۱۳۳۳ در ۳۴ سالگی و یک سال پس از کودتای آمریکایی_انگلیسی ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ به دستور شخصِ محمدرضا شاه در پادگان لشگر ۲ زرهی ارتش تیرباران شد.

اخیرا فیلمی منتشر شد که در آن شاهین فاطمی _ برادرزاده دکتر حسین فاطمی _ از آخرین گفت و گویش با وی قبل از تیرباران و درخواستش از او برای طلب بخشش و عفو از شاه برای نجات جانش می گوید. به گفته این فرد نزدیک به دکتر فاطمی “آرزوی شاه و دستگاه این بود که ۲ کلمه مثل مهندس رضوی و شایگان (توبه نامه) بنویسد. آخرین باری که ایشون رو دیدم، گفت شاهین می دونم برای چی اومدی. گفتم درسته. گفتم رحم کنید به پسرتون. به سیروس (که هنوز ۲ سالش نشده بود). حرفی که به من زد گفت اگر من امروز استغفار بکنم، دیگر هیچ کس تو این مملکت حرف هیچ کس را باور نمی کند. جواب جوانهای مملکت را در آینده تاریخ چه کسی خواهد داد!؟ میگن حتی حسین فاطمی هم وقتی پای جونش افتاد، (کلمه ای که او خودش به کار برد) به گُه خوردن افتاد.”

به گزارش “اقتصاد سالم”، مهمترین جرم دکتر حسین فاطمی در نظام شاهنشاهی، بستن سفارت انگلیس در زمان تصدی وزارت امور خارجه در دولت دکتر محمد مصدق و دیگری مطرح کردن ایده تغییر نظام شاهنشاهی به جمهوری، بود.

وی در ۳ روز فاصله بین کودتای شکست خورده ۲۵ مرداد ۳۲ تا کودتای منحوسِ ۲۸ مرداد، ۳ مقاله آتشین در روزنامه باختر امروز منتشر کرد که کینه شدید شاه را به دنبال داشت.

دکتر فاطمی روزنامه نگار چیره دست ایرانی برای مقاله اول خود تیترِ “این دربار شاهنشاهی روی دربار ملک فاروق را سفید کرد” را انتخاب کرد. در مقاله دومش از شاه به عنوان “فراری بغداد” نام برد و در مقاله سوم یادآوری کرد که “فراری بغداد، نوکری و بردگی انگلیس را بر پادشاهی ملت ترجیح داد”.

این مقاله به فرار شاه و خانواده سلطنتی از نوشهر به بغداد پس از شکست کودتای شکست خورده ۲۵ مرداد ۳۲ اشاره می کرد.

دکتر حسین فاطمی در دادگاه شاهنشاهی

همه اینها باعث شد حسین فاطمی در صدر لیست افراد مغضوب شاه و تحت تعقیب حکومت پس از کودتا قرار بگیرد و پس از دستگیری نیز در مسیر انتقال به شهربانی مورد ضرب و شتم و ضربات چاقوی اراذل و اوباش وابسته به دربار به سرکردگی شعبون بی مخ (ملقب به تاج بَخش) قرار گرفت.

کینه محمدرضاشاه نسبت به دکتر حسین فاطمی، در حدی بود که سفیر وقت انگلیس در ایران نیز در یادداشتهای خود به آن اشاره کرده است

با این حال وی تا آخرین لحظه به آرمانها و ارزشهایش وفادار ماند؛ برخلاف دیگر هم دادگاهی هایش از جبهه ملی (احمد رضوی و علی شایگان) که با اظهار ندامت و تقاضای عفو از شاه؛ حکم اعدامشان ابتدا به حبس ابد و بعد ۱۰ سال حبس، تخفیف یافت و بعدها آزاد شدند.

روزنامه نگار آزادی خواه ایران به ۴ بار اعدام محکوم و سحرگاهان ۱۹ آبان ۱۳۳۳ در حالیکه از شدت عفونتِ جراحات ناشی از ضرب و شتم و شکنجه مداوم، دچار تب ۴۰ درجه بود، با برانکادر به پای جوخه اعدام منتقل و با دستور شاهنشاهی، تیرباران شد.