هومن حاجی عبداللهی؛ از شرم بمیری رواست

مجید معتمدی _ روزنامه نگار

به گزارش پایگاه خبری “اقتصاد سالم”، یک جای کار می لنگد که در دنیای بازیگری هر که، هر کار دوست دارد می کند؛ حتی اگر تمسخر و استهزا هموطنانش باشد.

صحبت از قسمت جدید برنامه “شبهای مافیا” پخش شده در برنامه اینترنتی “نماوا” ست که در آن “شِبهِه بازیگری” به نام هومن حاجی عبداللهی، لابد برای جذاب تر شدن برنامه و جذب بیشتر مخاطب؛ ادایِ عزیزان ناشنوایان را در می آورد و دیگر نا بازیگران حاضر در تصویر نیز به این رفتار، می خندند!

هومن حاجی عبداللهی و دیگر نا بازیگران در حال هنرنمایی!

البته این پایگاه خبری در راستای حفظ حرمت عزیزان ناشنوا و عدم نشر این فیلمِ نفرت انگیز، از بازنشر آن در این خبر خودداری می کند، اما بدین وسیله اولا از فرد مزبور و باقی افراد حاضر در صحنه می خواهد با توجه به اینکه انسان هستند؛ اندکی به کار خود بیاندیشند و رسما از ملت بزرگ ایران که عزیزان ناشنوا بخشی از این پیکره بزرگ هستند، عذرخواهی کنند.

دوما چنین مواردی به نهادهای مسوول به ویژه وزارت ارشاد یادآوری می کند که باید کمیته ای منتخب از بازیگران پیشکسوت و برجسته تحت عناوینی همچون کمیته “صیانت از سینما”؛ تشکیل شده و وظیفه بازخواست بازیگران در موارد اینچنینی را بر عهده گیرد.

به عنوان مثال! اگر امثال هومن حاجی عبداللهی بدانند که در صورت توهین به هر قشری از اقشار ایران زمین؛ کمیته ای وجود دارد که آنها را بازخواست کرده و مثلا برای ۲ سال از حضور در جلوی هر دوربینی، چه دوربین صداوسیما و چه دوربین تمام پلت فرمهای بخش خصوصی محروم می کند؛ آیا دیگر جرات “جسارت و لوده گری” های اینچنینی را خواهند داشت!؟

آقایان! مگر حوزه فوتبال کمیته انضباطی ندارد، پس چرا بازیگران هر کاری، تکرار می کنم، هر کاری دوست دارند؛ انجام می دهند!؟

آیا بازیگران تافته جدا بافته هستند که در انواع لوده گری تا توهین ها آزادند!؟ هنوز یادمان نرفته سخنان آن خانم بازیگر نما را که در یکی دیگر از این برنامه ها به قوم نجیب و اصیل لر، بی احترامی کرد.

این یادداشت را با سخنان مدیرعامل انجمن دفاع از حقوق معلولان در واکنش به اقدام این “نا بازیگران” تمام می کنم، که اگر بازیگر بودند؛ از توانِ بازیگریِ خود برای جذب مخاطب استفاده می کردند، نه از تمسخر ناشنوایان و خندیدن به آن.

وی می گوید:” شما فرزندِ معلول ناشنوا ندارید که بدانید کودک تان چه زجر و آزاری با اینگونه رفتارها می بیند.”