چگونه یحیی سنوار با یک “مُبل”، مالکیتِ مردم ش بر سرزمین فلسطین را از نظر “علمی” ثابت کرد

“فرمانده” در میدانِ رزم، حتی از سربازان ش جلو زد؛ این “سیره” ی رهروان مکتب تنها امیرِ عدالت خواه و ظلم ستیزِ تاریخ است

مجید معتمدی _ روزنامه نگار

به گزارش پایگاه خبری “اقتصاد سالم”، آنچه در چند دقیقه ی پایانی عمر یحیی سنوار، بین او و ارتش اسرائیل “گذشت” (در حد ۱ سکانس سینمایی)؛ خلاصه ی جنگ ۷۰ ساله ی ملت فلسطین با ایدئولوژی و مذهبِ صهیونیسم است.

درواقع حتی اگر “ریشه” های ایجاد اسرائیل را ندانیم، با تحلیلِ آنچه دوربین “ریز پرنده” ی اسرائیلی از چند دقیقه ی پایانی زندگی یحیی سنوار “ثبت” کرد؛ می توان متوجه شد که “مالکِ” اصلی سرزمین فلسطین، کدام یک از ۲ طرفِ مناقشه است!؟

۱_ ابتدا تصویر زیر را ببینید:

۱/۱_ این تصویر مربوط به یحیی سنوار است، پس از آنکه “ارتش اسرائیل” خانه اش را تخریب کرد.

۲_ اما از نظر علوم و مهارت های:

الف_ نماد شناسی

ب_ زبان بدن

ج_ و آنالیز ضمیر ناخوادآگاه انسان

این تصویر حامل و فرستنده ی “پیام” های زیر است:

_ آن که این چُنین “خوشحال و مصمم” بر آوارهای خانه اش، بر روی مبل راحتی؛ تکیه زده است، “ایمان” دارد که بر روی خاک و سرزمین “مادری” اش ایستاده است.

_ اگر هزاران بار این تصویر را “آنالیز” کنید، باز هم مشخص است که این تبسم و این اراده، ناخوادآگاه و برآمده از تملکِ ذاتی و حقیقی بر مُلک و وطن است.

_ به همین دلیل این تصویر، در تاریخ مبارزات ضداشغالگری مقاومت، جاودانه شده است.

۳_ اما به طرز عجیب و غریبی (که به باور نگارنده، جز عنایتِ مولای ظلم ستیزان تاریخ، علی ع، در آن دیده نمی شود)؛ همین “صحنه” و همین مُبل و همین اصالت، در لحظه پایانی عمر یحیی سنوار، باز هم تکرار می شود.

۱/۳_ در همین رابطه، تصویر زیر را ببینید:

۴_ همین طور که در تصویر دیده می شود (و البته این تصاویر، به دست خود اشغالگرانِ اسرائیلی، ضبط، منتشر، ثبت و در تاریخ جاودانه شد)؛ یحیی سنوار در لحظات آخر عمرش نیز، از ضمیر ناخوادآگاه خود، مالکیتش بر سرزمین مادری را نشان می دهد، آنجا که:

الف_ با دست قطع شده

ب_ پای مجروح

ج_ و چهره پوشانده شده (برای آنکه توسط اسرائیلی ها شناسایی و دستگیر نشود)

باوقار و مصمم و با اصالت، در ویرانه های خانه ی یک فلسطینی، باز هم بر روی یک مُبل راحتی نشسته و آخرین سلاح دراختیار خود را (تکه چوب) به سوی دشمن اسرائیلی پرتاب می کند…

۵_ از نظر علوم:

الف_ جامعه شناسی

ب_ و روانشناسی

هر انسانی…
و با هر دین آئین و مذهب و قومی؛ در هر کجای جهان که این ۲ تصویر را “ببیند” و بفهمد که هر ۲ تصویر متعلق به ۱ نفر، و فرمانده ی مقاومتِ فلسطین است، بی گمان “شهادت” خواهد داد که این سرزمین، متعلق به کسانی ست که این فرد (یحیی سنوار) برای آنها “مبارزه” می کرد…

۶_ اما در پایان باید “اقرار” کرد که آن:

_ “مُبل” که یحیی سنوار بر روی آن نشست

_ و آن “مُبل” که سنوار بر روی آن شهید شد

از چُنان “عظمت” ی برخوردار شده که حتی موزه ی “لوور” در پاریس نیز برای نگهداری و روایتِ داستانِ آن به مخاطبان، “پست و حقیر” است.

۱/۶_ این ۲ “مُبل” و حکایتِ آن، در تاریخ جنبش های ضداشغالگری و آزادی بخش؛ به “ثبت” رسیدند.

۲/۶_ “آخرین تصویری” که از فرمانده سنوار، بر روی مُبل به ثبت رسید، به نمادی الهام آفرین برای مبارزان و نسل های آینده در سرزمین های اشغالی تبدیل شد.

۷_ کاش مقاومت، این “مُبل” را برای روزهای پس از پایان اشغالگری، به عنوان “نمادی” از مالکیتِ یک ملت بر سرزمین اش، “حفظ” کند.

گزارش مرتبط زیر را هم بخوانید:

یحیی سنوار می توانست در لحظات آخر، زندگی را انتخاب کند

پیام شهادت یحیی سنوار چیست